Nieuws - 22 november 2016   16:32 Interview: Paul de Groot trapt seizoen af Down Under

Door:

Freeride skiër Paul de Groot heeft de zomer gebruikt om helemaal klaar te zijn wanneer de winter begint. Dat betekent een hoop werk verrichten in de sportschool en uiteraard ook heel veel skiën. Dit deed Paul de Groot alleen niet in z’n stad Amsterdam, maar wel in Nieuw Zeeland! Wij waren uiteraard enorm benieuwd naar z’n avonturen dus vroegen de door onder andere Poederbaas, Xion, Salomon en Eru Prestige gesponsorde atleet het hemd van ‘t lijf. En tja, wie zijn wij om dat hele interview niet met je te delen? Check dus na de klik het hele verhaal!

First things first, hoe kwam je op het idee om daar je zomer door te brengen?

Het stond eigenlijk al heel lang heel hoog op mijn lijstje van dingen die ik wilde doen. Ik ben al in Zuid Amerika geweest en nu ik hoorde dat ze daar in Nieuw Zeeland een competitie hadden voor de Freeride World Qualifier. Dusja, toen ik dat hoorde was het meteen een mooie reden om daarheen te gaan!

Klinkt goed! En zoiets is natuurlijk meteen een mooie opwarmer voor je seizoen in Europa.

Ja klopt! Ik had van te voren al op de planning staan dat ik de zomer wilde gebruiken om gewoon lekker actief bezig te zijn, maar dat zou dan wel trainen worden in plaats van écht skiën zoals ik in Nieuw Zeeland zou gaan doen. En op deze manier loopt het lekker door dus dat is wel fijn. Ik heb dit jaar tot eind april geskied en als je dan in de zomer ook zoveel kan skiën ga je eigenlijk gewoon in één keer door. De periode waar we nu inzitten, oktober/november, zijn namelijk de maanden waarin het weer een beetje begint.

Zorgt zoiets dan niet voor extra blessures?

Nee dat is alleen positief!

Dus alleen maar winnaars wat dat betreft! Hoe was trouwens je vlucht en hoe heb je je voorbereid op de eerste wedstrijd? Want die was best snel daarna dacht ik.

Ja die eerste wedstrijd was al binnen een week. Dat is best wel kort op elkaar en die reis naar Nieuw Zeeland is wel écht een verre, met bijna twee dagen reizen, dus die hakte er wel in. Ook al had ik gelukkig bijna geen last van een jetlag waardoor ik meteen aan de slag kon. Ik heb, voordat ik ging, in Nederland gewoon doorgetraind met betrekking tot de krachttraining en daar het skiën meteen opgepakt door vier dagen in Treble Cone bezig te zijn. Dat was overigens een erg goede training. Het zat namelijk vol met heel heftig terrein en leuke skiërs die daar aanwezig waren. Verder heb ik alles een beetje zelf uitgezocht hoe het in z’n werk gaat daar en verder: volle bak skiën!

Dan heb je die hele week om bij te komen en klaar te maken voor de eerste wedstrijd, de 2* van The North Face Frontier. Hoe verliep die wedstrijd?

Niet zo goed helaas. De eerste dag was ik in Queenstown, bij het gebied The Remarkables. Daar zou ook de wedstrijd zijn en later bleek dat ik eigenlijk iets te weinig tijd had om voor te bereiden. Natuurlijk heb ik gekeken naar een goeie lijn en heb ik mijn voorbereidingen gedaan, maar ik maakte in de wedstrijd een inschattingsfout vanwege de snelheid waardoor ik bij de eerste cliff in de problemen kwam. Ik wilde namelijk over een rots sectie heen springen, maar ik haalde het net niet waardoor ik van een meter of 5/6 hoogte direct op de rots belandde met m’n ski’s…

Nooo, en toen?

Ja echt vol op m’n bek. Dat was serieus balen, maar ik had in totaal 3 wedstrijden op het programma staan. Daarnaast was het een 2* wedstrijd en in mijn periode in Nieuw Zeeland zou ik verder nog deelnemen aan een 4* en nog een 2*. Deze wedstrijd zag ik dus ook meer als een opwarmertje. Ik dacht ook “het maakt niet zoveel uit, die 4* is belangrijker en die 2* zien we dan nog wel.“

Maakt zo’n crash dan nog uit voor je feeling richting de volgende wedstrijd, de 4* van TNFF met livestream?

Nouja, op zich. Kijk, je blijft natuurlijk liever staan, zeker voordat je richting die 4* wedstrijd gaat. Dat moge duidelijk zijn. Want dat is voor het vertrouwen ook gewoon beter, maar op het moment na de crash moet je je jezelf vertellen dat dit niet zo belangrijk is en dat je moet focussen op de volgende wedstrijd. En dus niet op deze crash.

Aan de andere kant scheelde het waarschijnlijk wel dat je niet zoveel tijd had om erop terug te kijken. De tweede wedstrijd stond natuurlijk alweer op je te wachten! Maar dat was er wel eentje van het formaat vier sterren FWQ met livestream, gaat dan de voorbereiding nog op dezelfde manier?

Nee ik heb me wat betreft die wedstrijd wel een stuk beter voorbereid. Dat houdt in dat ik meer tijd heb genomen om m’n lijn te kiezen en te kijken wat de mogelijkheden zijn. Al moet ik wel eerlijk zeggen dat ik me van te voren had voorgenomen om safe te rijden. De afgelopen periode ben ik namelijk al zo vaak gevallen omdat ik teveel risico nam dat ik het nu belangrijker vond dat ik het vertrouwen in de wedstrijden weer terug wilde krijgen. En niet geheel onbelangrijk; blijven staan.

Zoiets gaat dan blijkbaar toch knagen.

Ja wellicht wel. Het is en blijft gewoon lastig. Een safe run is gewoon minder leuk dan een lijn die je graag zou willen rijden en zo zal het altijd blijven. Maar je moet steeds beetje bij beetje je vertrouwen weer opbouwen om weer gevaarlijkere dingen te doen en in dit geval had ik zoiets van: “Okay, een bizarre lijn rijden is gaaf en super goed voor mezelf als ik blijf staan, maar ik moet ook punten behalen.” Stel dat ik op zo’n moment weer onderuit zou gaan, om welke reden dan ook, dan zou ik helemaal voor niets naar Nieuw Zeeland zijn gegaan en dat is helemaal zonde.

Ja de slimste keuzes zijn niet altijd de leukste! Hoe zat het trouwens met de concurrentie daar in Nieuw Zeeland?

Nou, het grappige is dat eigenlijk heel veel dezelfde atleten bij dezelfde wedstrijden aanwezig waren. Er waren toch een behoorlijk aantal uit Europa overgevlogen en die hadden, niet geheel verwonderlijk, dezelfde instelling als ik. Als je eenmaal in Nieuw Zeeland bent wil je natuurlijk alles meepakken wat je maar mee kan pakken, in tegenstelling hoe het in Europa werkt. Daar ga je meestal naar een wedstrijd toe om naderhand weer richting huis te gaan. Maar goed, dat doe je niet in Nieuw Zeeland. Daar ga je niet voor twee dagen even naar toe, dus wanneer je besluit om die trip te maken dan wil je er natuurlijk ook alles uithalen. Dat betekende dat iedereen zich voor elke wedstrijd had ingeschreven waardoor het niveau bij alle drie de wedstrijden mega hoog was.

Concurrentie of niet, hieronder kunnen we je run van de 4* wedstrijd nog eens bekijken, dat was wel een solide run zeg!

Maakt zo’n stream nou nog wat voor je uit?

Ja zo’n livestream maakt het het allemaal wel iets specialer. Ik wist dat er een aantal zouden gaan kijken, ook al was het midden in de nacht, wat het extra leuk maakte! De sneeuwcondities waren overigens toen wel brutal, echt heftig. Het was hard en rauw waardoor het totaal geen vergevingsgezinde sneeuw was dus. Dat merk je meteen en dan pas je je lijn uiteraard aan.

En je plan?

Ik ga natuurlijk het liefst er zo hard mogelijk vanaf terwijl ik de meest mooie tricks gooi, maar ik voelde me niet op m’n gemak om hele bijzondere dingen te doen en daarmee hoog te scoren. Dan moet je keuzes maken en dus ging ik uiteindelijk voor een lijn die vloeiend is met veel snelheid en veel drops. Dat geeft toch een mooie show en je beperkt meteen de risico’s.

Het resultaat van die run was een 16e plek. Tevreden?

Mmmm, ja en nee. Ik was niet tevreden over die 16e plek want ik had het liefste een top 10 gereden, maar gezien m’n afwegingen mag ik eigenlijk niet klagen. Daarom al met al: Prima, okay. Niet enthousiast, maar m’n run was okay.

Je hebt tegen die tijd ondertussen in korte tijd 2 wedstrijden verreden met een derde wedstrijd die alweer om de hoek kijkt. Je energielevel heeft waarschijnlijk dan al wat aardige tikken gehad.

Klopt, maar ik heb het deze keer wat slimmer gespeeld door tussen de wedstrijden door ook wat rustdagen in te plannen. Dus waar ik in de Alpen ben blijven skiën heb ik nu gezegd “ik kies m’n dagen uit en dan ski ik niet”, of juist wel natuurlijk. Dat komt ook wel een beetje omdat ik in Nieuw Zeeland een enorm stuk moest rijden voor de wedstrijden waardoor je sowieso niet de mogelijkheid had om je ski’s onder te binden, maar het is wel heel intensief vanwege de spanning en alles er omheen. Ach, dat maakt het wellicht ook zo bijzonder en het is het zeker weten waard geweest.

Uiteindelijk pak je tijdens de Mt Olympus Freeride Open. De laatste. Een 5e plek, had je dat verwacht?

Nee eigenlijk had ik dat niet verwacht en zo’n resultaat was dus uiteindelijk wel lekker! Zoals ik zei waren er best veel atleten die er ook bij de eerste wedstrijd waren waardoor er dus nu nog maar eens een sterk veld aanwezig was. Verder waren er veel plekken waarbij het lastig was om af te zetten bij een cliff omdat het vaak puur rots is. Dat maakte het wel heftig en daar heb ik ook best wat crashes gezien. Bij deze wedstrijd startte ik vroeg in het veld en ik had een redelijk mooie run gevonden met een shark fin waar ik af sprong en daarna ben ik hard door geskied. Er lag onderweg nog wel een cliff die ik eigenlijk wilde pakken, maar die heb ik links laten liggen.

Uiteindelijk heb ik dus ‘maar’ twee drops gedaan, maar toen ik later bij de jury was om feedback te krijgen hoorde ik dat ik één van de beste run had neergezet. Zo’n stuk feedback gaat meestal over controle en techniek en zeker gezien de condities, die erg hard waren, zagen zij het er bij mij niet vanaf dat dat het geval was. Bij de rest zagen ze wel dat er problemen waren met de condities waardoor ze mij complimenten gaven. Het enige wat nog miste om te winnen was een extra drop, vandaar de 5e plek, maar al met al dus gewoon goed geskied.

Dat is nog eens een mooie afsluiter zo!

Yes! Ja, je valt je eerste wedstrijd, de tweede ging okay en de derde sluit je lekker af met een goed resultaat. Aan die laatste houd ik me dan ook vast, die feeling van die laatste run wil ik graag doorzetten naar komende winter.

Maar, je bent niet meteen terug gegaan naar Nederland. Toch?

Inderdaad, ik was in het noorden van het zuid eiland en ik ben daar nog even gebleven. Daar heb je club fields wat iets heel anders is dan een normaal skigebied. Bij een skigebied heb je normaal gesproken veel geprepareerde pistes, stoeltjesliften en dergelijke, maar dat is bij zo’n club field gebied niet het geval. Je wordt omhoog gehesen door een touw sleeplift ding met een nutcracker en zo ga je omhoog. Echt, alleen al om die lift mee omhoog te gaan is al een avontuur! Zoiets kan ik dan ook niet iedere beginner aanraden om te doen. Verder zijn er namelijk wel okay geprepareerde pistes, maar van boven naar beneden is het wel echt opgezet voor gevorderde wintersporters.

Allemachtig, gaaf zeg!

Ja dit was het echte werk voor echt gevorderde wintersporters die van off piste houden. Dit alles was bij Mt. Olympus, een soort van cowboy gebied met maar één berghut. Daar is het heel rustig skiën want in totaal heb ik denk ik 30 mensen in het hele gebied gezien. Vaak kwam ik er zelfs minder tegen, echt bizar.

Dat is wel echt genieten natuurlijk!

Dat is dan ook het voordeel van freeriden! Ik heb echt de tijd van m’n leven gehad en dan maakt het niet uit dat het gebied geen verwarmde stoeltjeslift heeft, juist dat rauwe maakt het zo speciaal en mooi. Verder heb ik nog in een ander club field geskied en ook dat was écht genieten. De condities waren niet goed, maar ik heb daar zó vet geskied!

Heeft het je nou een goede voorbereiding gegeven mbt aankomende winter hier?

Ja zeker. Dit is echt de ideale voorbereiding geweest. Al met al heb ik het ruim verdeeld over drie weken waarin ik twee weken heb geskied. En dan ook echt hard geskied met mooie lijnen en een aantal wedstrijden. Verder ben ik nog met de heli op pad geweest en daar doe je pak ‘m beet negen drops in een gebied dat veel groter is dan alle skigebieden bij elkaar in Nieuw Zeeland. Dat was echt zo grandioos!

PoederbaasFoto: Scott Cheap

Dit komt omdat heel veel skigebieden in Nieuw Zeeland net niet hoog genoeg liggen voor de wat fijnere sneeuw. Er valt niet minder sneeuw hoor, het seizoen is alleen wat korter en de bergen zijn niet altijd hoog. Maar met de helikopter zorg je er dus voor dat je hoger komt en zo stonden wij dus op een gletsjer en tja… Daar is het uitzicht en skiën gewoon fantastisch.

Is het nou nog een hele andere ervaring dan in Canada?

Er zijn uiteraard veel overeenkomsten, maar als ik een verschil moet noemen dan zijn het de heli’s. Die zijn kleiner, maar uiteindelijk zorgde de nieuwe omgeving er voor mij voor dat het toch al wel meteen een speciale trip was. Ik moet sowieso wel zeggen dat het ski niveau in Nieuw Zeeland erg hoog ligt en dat merk je ook bij zo’n heli bedrijf. Het is voor hen makkelijker om je op een stijlere afdaling neer te zetten bijvoorbeeld.

Je hebt ondertussen al aardig wat wedstrijden meegepakt, wat zijn volgens jou de grootste verschillen tussen Nieuw Zeeland en Europa?

In Nieuw Zeeland is het zo dat de wedstrijd face in het ski gebied ligt, in tegenstelling tot wedstrijden in Europa. Hier zijn die wedstrijd faces dus ook gewoon onderdeel van de hellingen die vaak geskied worden en dus sluiten ze het niet af voor deelnemers of andere toeristen. In Europa mag je een grote periode voor de wedstrijd de face niet proberen of oefenen en je weet dus ook niet hoe de sneeuw is, waardoor je op je gevoel en het visuele aspect afgaat. Dat is dus in Nieuw Zeeland wel anders aangezien je hier gewoon dagelijks kan oefenen op je wedstrijd face. Ik heb dus ook een beetje m’n lijn geskied, behalve de cliff drops, maar je ziet het aan de atleten die daar wonen. Die rijden hun hele leven al die face waardoor er niets nieuws is waardoor ze dus in het voordeel zijn. Dat speelt wel mee. Ik kwam als nieuwe kerel erbij en dan mis je gewoon die ervaring. Maar goed, leerzaam momentje dus.

Hoe kijk je terug op je avontuur, voor herhaling vatbaar of is het veel werk voor weinig input?

Absoluut voor herhaling vatbaar, kan het echt iedereen aanraden!

Heb je nog tips voor Nederlanders die ook naar NZ willen tijdens de winterperiode (voor ons zomerperiode), wat mogen zij absoluut niet missen?

Als je een gevorderde freerider bent dan moet je absoluut naar de club fields gaan. En, dat is wellicht nog wel handig om te weten, je kunt makkelijk in je eentje op pad gaan. Ik ben de eerste twee weken alleen op pad geweest en ik heb veel gelift. Dat kan daar gewoon zonder problemen want iedereen is super aardig en enthousiast en denkt met je mee. Ze zijn zelfs soms met me wezen skiën! Je wordt daar dus echt met open armen ontvangen want iedereen vindt het leuk dat je er bent en iedereen wilt je rondleiden. Verder heb ik walvissen gekeken, met dolfijnen gezwommen, watervallen gezien en dan zie je wat voor mooie natuur Nieuw Zeeland heeft. Mooie meren zorgen er ook voor dat het gewoon geweldig is om daar rond te rijden. Dus buiten het skiën om is Nieuw Zeeland alsnog een prachtig land.

Bron:

Omslagfoto: Gilles Reboisson

Gerelateerde posts:

Meer Nieuws:

Een extreem lome zondag hoort wel een beetje bij deze tijden. Toch? Die maken we even helemaal. compleet voor je met een dosis WTF!  Lees Meer…

Meer Nieuws